NAPOLEON BONAPARTE

W HYMNIE NASZYM

CZY TO DOBRY PRZYKŁAD?

Od wieków nasz kraj jest  Polską,

a my Polakami .

Dumnym krajem w środku Europy,

 nad Rzeką Wisłą leżącym ,

i wielkie  przodkowie nasi wojny   odprawiali ,

przeważnie się bronili,  lecz czasem napadali,  

po to by kraj nasz ukształtować i scalić ,

i tak jak się udało, i jak Bóg pozwolił ,

 tak   go ukształtowali .

 

Lecz takimi sąsiady  los nas doświadczył,

że nie mogliśmy się doń odwrócić plecami ,

ani słabości nijakiej okazać , bo ta była zgubą

dla nas niechybną , a dla nich pożywką,

 i to nie wegetariańską,

bo    zaraz byliśmy  przez nich-

no może w przez cudzysłów patrząc-

 pożerani  ,

 wraz z ziemią, i dobytkiem wszelakim,

  czyli z kopytami.

 

Bo wszystko dla nich co Polskie,

wielką wartość miało, i  cenną było zdobyczą,

 i dla tych z południa, zachodu i  północy,

 którzy dla czynów swoich niegodnych,

 wszelkie prawa i błogosławieństwa posiadali ,

 bo byli  tymi lepszymi i bardziej światłymi ,

i w imieniu Boga – z własnego - nie z Jego przyzwolenia,

 swe czyny niecne  sprawowali .

 

 

 

Ale i dla tych ze wschodu, bardziej prostackich,

i mniej skomplikowanych, przez wielu ,

 a nawet przez nas,  dzikimi ludami nazwanych –

 oni  inne mieli preteksty i argumenty,

mniej elokwentne i  mniej mętne,

z czym nawet się nie ukrywali .    

Dla nich Lackie łupy i ziemie  były rarytasem ,

 i wielką zdobyczą, którymi się szczycili -i w sposób jaki –

 i na kim je zdobyli-

 i do dziś się szczycą .

 

I aż raz im się udało ,a nam przydarzyło ,

 gdy się wszyscy wrogowie Polski  zmówili,  

 a nasi zdrajcy i głupcy , których nie brakowało,

i nadal nie brakuje ,

 ich właśnie o pomoc,  jako rozjemców,

w sporach naszych wewnętrznych  poprosili.

A ci na mocy władzy im  danej,

 Polskę  bardzo sprawiedliwie-

podług siebie podzielili .

 

I nagle zniknęła , i jak mgła się rozmyła ,

 i jak woda odpłynęła .

I choć jej oficjalnie nie było- to Ona nadal była ,

 nadal trwała ,

ale się pogmatwało, ale się pokręciło .

 Bo sto dwadzieścia trzy lata-

Polski na mapie nie było .

 I to najgorsze w naszej historii,

 co się przytrafić nam  mogło-

 i przytrafiło.

  

Kraju nie było,  lecz naród pozostał -  i  przetrwał ,

 i mowy,  religii i obyczajów swych nie zatracił,

 i nie zapomniał.

 Bo kraju tylko na mapie nie było,

lecz w sercach Polaków niezłomnych,

  i wobec okupantów , nieposłusznych i krnąbrnych ,

Polska zawsze była i trwała i pozostała ,

 dlatego po latach niewoli,  

po wielkim zrywie narodu ,

na nowo powstała,  na nowo się odrodziła.

I nie zginęła,

 i nie  umarła ,

i jest-

bo zawsze była.

 

 I w hymnie naszym skocznym i wspaniałym ,

historia ta jest przedstawiona ,

jak  wiernością naszą i  poświęceniem,  

oraz przy szabli pomocy ,

Polska na nowo powstała,   na nowo  się odrodziła .

Choć nie  taką jest teraz  , jaką kiedyś była.

I o zwycięstwach w hymnie jest mowa,

które osiągnęliśmy i  osiągniemy,

  bo ze zwycięstw Bonapartego,

  przykład  braliśmy- i brać  będziemy .  

 

I tu się ze słowami  hymnu pogodzić nie mogę .

Bo przykład Bonapartego,  w nim przywołany ,

 budzi we mnie uczucia mieszane,  a nawet  trwogę .

Bonaparte – wszak to człek przegrany i upokorzony .

Choć  w naszej historii epizod miał pozytywny i chwalebny-

ale to tylko epizod , i chyba dla nas  nie potrzebny.

I  to ,  za jego własną przyczyną , znowu przegrany .

 

Dlatego Bonaparte w hymnie naszym -   to nie dobry ,I fatalny  jest  przykład.

 

Bo jak historia prawdę dowodzi , bitwy wygrywał,

lecz przykre go spotykały zawody ,

 gdyż wojny przez siebie wydane  - sromotnie przegrywał .

A i  wojsk naszych, co pod swoimi sztandarami w bój prowadził

 wiele wytracił.

I krwi bohaterskiej i patriotycznej, tak wtedy potrzebnej,

  z narodu , jak dziecko z kąpielą wylał ,

 wykorzystując naszą  lojalność,

 poprzez przysięgę wierności ,

 przez nas  złożonej  , jego osobie.

Która to wierność – jego osobie ,

 do zguby Ojczyzny Naszej ,

choć może nie do końca jednak, się przyczyniła .

 Poprzez krew z narodu wylaną ,

i błędne wojenne rozkazy,

na polach bitew,

 i w polityce przez Cesarza wydane.

 

I Poniatowski , nasz książę wielki , i wielki patriota,

jednym z jego był wodzów  -  najwierniejszym .

Bo myślał , że u jego boku -  walczy dla polski .

 Lecz jego boku ,  był przybocznym tylko ,

 i nawet nie przyjacielem  -

równym mu urodzeniem-

 ot po prostu przybocznym .

Choć Jenerałem i księciem  ,

trzeba przyznać -

 to jednak bardziej przybocznym .

I dla ,  i za Napoleona - nie za Polskę ,

 jak na przybocznego wiernego  przystało -  zginął .

 

Dlatego powiadam wam wszystkim – Bonaparte w hymnie naszm

to nie dobry przykład.

 

I choć ta bezgraniczna wierność nasza ,

 i poświęcenie Cesarza osobie ,

 iskrę wolności zdaniem niektórych ,

W nas - Polakach zapaliła –

iskrę wolności? –

zapaliła ?

Przecież ona nigdy nie wygasła-

ona zawsze się tliła .

I to za naszą przyczyną –

ta  iskra , pochodnię wolności zapaliła ,

a ta następnie wielki pożar,

pożar  niepodległości wznieciła,

  i z pożogi wielkiej  powstała ,

 a raczej powróciła.

Polska -Ojczyzna nasza.

A nad nią góruje ,

 i gniazda swego strzeże  i chroni  ,

Orzeł Biały - Godło nasze wspaniałe ,

i Ona-

 Ona –

 która  zawsze nam towarzyszyła  ,

 Nasza Biało Czerwona .

 

Za sprawą Bonapartego ,

 Polska  - może się czuć wykorzystaną.

Podobnie jak Naród , i Walewska Pani,

 która go szczerze miłowała .

Która za swą miłość bezgraniczną ,

 do końca dni  Jego ,

na otarcie łez ,  to samo,  co Polska dostała .

I miłość nasza i ufność do Niego, 

 losy nasze bardziej pokręciła , i mocniej  skomplikowała ,

I na nic jego potęga wielka –

 bo z własną głupotą , i pychą przegrała .

 

Bonaparte w hymnie naszym to nie dobry przykład.

 

A może był masochistą ? i co?

  pójść mamy jego śladami ?

Wszak i my , i męki nasze sprawiły ,

że kraj nasz i naród cały,

 jak głosili niektórzy –

  Europy byliśmy   Mesjaszami .

 I Innych narodów także,

  przez tych samych najeźdźców podbitych –

 zbawicielami – wybawicielami.

 

Bo przez lata całe,  sami żeśmy się okładali biczami ,

przez pychę , pijaństwo i veto , oraz inne wady okrutne ,

chyba przez diabła nam podłożone ,

 a może nie,

 może diabła oskarżam bez przyczyny.

 Może to nie jego-

lecz nasze wyłącznie  są winy .

  I sami żeśmy sobie los taki wykuli,

i sami sobie pościel wybrali , i sami pościelili ,

 i jak pościelili - tak się wyspali .

I sny mieli koszmarne ,w tej pościeli ,

 którą niewola utkała,

z naszą pomocą .  

I za późno się opamiętali .

 I  wtedy dopiero modlitwy pokorne

i  wielkie błagalne,

zaczęli wznosić do Boga –

niech naszą wolność i ojczyznę wolną  zwróci,

 i Pobłogosławi Swą Ręką Świętą 

i  nas przytuli,

bo wielka spotkała nas trwoga.

 

I powiedzcie drodzy czy nie dostrzegacie analogii?

czy to my los Napoleona dzieliliśmy ,

 czy to on-

nasz los tragiczny  podzielił ?

I naszych  próśb - Bóg w końcu   usłuchał ,

i grzechy i winy  warunkowo odpuścił,

 szablą Pokierował,

i przy jej pomocy , ojczyznę wolną nam zwrócił.

Lecz pokutę nam zadał błachą

lecz dla nas okrutną 

bo do zgody wzywającą i porozumienia

 i przyrzekaliśmy sumiennie:

 że się poprawimy,

że  starych błędów i niegodziwości nie powtórzymy.

 Lecz teraz widzę,  żeśmy kłamali , i siebie ,

i   Jego- Boga Wielkiego.

  I chyba nie tylko ja, wszyscy to widzimy –

 i co,  i co z tym teraz- z tym kłamstwem  zrobimy ?

Czy teraz się w głupocie –

klątwie naszej wielkiej i zgubnej -poprawimy,

 czy przyrzeczenia przodków naszych,

w pokucie zadanych ,

 dotrzymamy i spełnimy ?

no nie wiem – nie wiem -  zobaczymy .

 

A co z Cesarzem?

  jego prośby ,

 lub te w jego imieniu składane do Boga ,

 odrzucone zostały ,i nie wysłuchane.

I marnie skończył wygnany .

Dlatego powiadam wam , dla przyszłości naszej ,

by nie ogarniała nas trwoga ,

byśmy nie musieli ,

hymnów błagalnych wznosić do Boga –

 idźmy  w przyszłość , z podniesioną głową ,

z Bogiem Honorem i Ojczyzną na ustach,

 z Orłem Białym,

 i Naszą Biało Czerwoną .

 I nie idźmy w zaparte ,

 i opuśćmy ,

i pomińmy w hymnie naszym –

 Napoleona Bonaparte.

 

Bo Bonaparte w hymnie naszym, to nie dobry przykład .

 

 A przypomnijmy sobie co historia głosi .

 Jaką Glorię , jaką Wiktorię , odnieśliśmy z Bonapartem .  

Z  hymnem  naszym na ustach, i jakie zaszczyty nas spotkały,

w mojej ocenie może subiektywnej ,

owszem były-

ale zbyt małe –

jak na Lachów przystało.

 I dla niektórych niedowiarków ,

i krytykantów mojej podłej mowy

nieobiektywnej i prostackiej ,

dopowiem.

Z kraju wielkiego i potężnego niegdyś ,

mały żeśmy uczynili.

Nawet przed wojną , drugą światową –

tuż po zrzuceniu jarzma niewoli

byliśmy wielcy

 po wojnie - staliśmy się mali ,

i oddać pokornie ,

to co nam zabrali ,

 i w ten sam sposób przyjąć wszystko  to,

 co z łaską  nam dali  .

A za bohaterstwo i zwycięstwo ,

przyjąć nasze wielkie przegrane ,

i ocenę  historii stworzyć  fałszywą ,

by dołączyć do grona naszych przodków-

tych wczesnych - co jeszcze Polską nie handlowali .

 Tych bohaterów - którzy bez Bonapartego na ustach ,

nie czekali co z łaską dostaniemy ,

tylko sami brali co chcieli  ,

 a jeśli wrogowie  chcieli nam coś zabrać ,

I zabrali- właśnie szablą odbierali .

 No i co?- i w czym? – i czym? ,

 i  czyśmy w ogóle z Bonapartem na ustach , im  dorównali ?.

 

Napoleon Bonaparte to nie trafny i fałszywy Jest przykład

 

Bo w historii naszej , starej i bogatej

 przykładów heroicznych i mądrych  jest wiele .

 I nie tylko bitew wygranych - ale wojen całych -

których przykład -  w  Hymnie  byłby ozdobą,

 i natchnieniem wielkim ,

 dla nas i potomnych naszych,

 na całe pokolenia –

 przeto , do Napoleona Bonaparte , w hymnie naszym –

musimy pozbyć się westchnienia .

I mocno stanąć na nogach ,

historię i jej przekaz  dobrze odczytać .

I jak mamy zwyciężać-

 nikogo- nikogo obcego   nie pytać.

 

I powiem słowami poety,

humorem i kpiną podszyte

 i tylko analogię dostosuję do  tematu  naszego –

czyli przykładu ,

Zaczerpniętego  z Bonapartego –

przykładu beznadziejnego.

 

Nie bierz przykładu Córko z mołojca Bonapartego,  

 popatrz tylko na ojca swego,

  a jak nie na swego,

bo jeszcze za młody ,

to na dziada swego ,

 lub nawet dziada jego ,

 i z nich bierz przykład – tylko z nich ,

bo oni przetrwali,

oni walczyli

oni nie kupczyli Polską

oni wygrywali .

 Bierz córko przykład – z nich -  tylko z nich ,

I takiego szukaj

 DLA DZIECI SWYCH  OJCA.

 

Przeto nie słuchajmy, Cesarza  mołojca,

 młodszego od historii naszej bogatej ,

 i całego kraju naszego ,

 i patrzmy tylko na ojca,

 i na jego ojca ,

i na ojców swoich ,całe pokolenia .

  I  my ich Potomkowie  Współcześni,

do nich kierujmy swe westchnienia .

 I z nich -  a nie z Bonapartego bierzmy   przykład.

Bo oni właśnie- naszych dziadów –

przodków , wszystkie  pokolenia ,

 i wszystkich stanów ,

pomimo wad swoich już opisanych  ,

a i może cnót więcej mieli    ,

tu nie docenionych właściwie ,

 a  które posiadali niewątpliwie –

 i którymi to cnotami -

   to oni- to oni właśnie

 przykład nam dali ,

 

JAK ZWYCIĘŻAĆ MAMY

 

I to ONI,  ONI ,ONI –

Polskę ocalili od zapomnienia .

Bo gdyby nie oni ,

za Polską zostały by tylko u nas  Polaków –

 westchnienia .

A w historii naszej - już nie Polskiej ,

 zapisane suche  wzmianki , i  wspomnienia.

 

 I jak widać Bonaparte - to nie dobrze dobrany jest przykład

 

A jeśli zdaniem niektórych,

 chcemy  być tymi  zbawcami,

Mesjaszami  Narodów,

 i przeto cierpieć  i   masochizować się musimy,

 bo los niby  taki jest nam dany ,

 i mamy z kogo przykład brać ,

 i mamy Kogo naśladować -

to  sam uważam,  że nie możemy.

 Bo choć w przeszłości ,

cierpień doznaliśmy jako kraj  i naród wielu ,

 Jak Mesjasz  i Zbawca Ukrzyżowany – to co ?

Dlatego  drogą cierpienia iść powinniśmy,  i chcemy ?

Dla naszego i innych  zbawienia?

 Lecz myślę ,

że nawet gdybyśmy chcieli  naśladować Go-

 nie możemy -

 i nie  będziemy .  

Bośmy niegodni , i  z powodu przyzwoitości zwykłej ,

tej ludzkiej i tej trochę  innej,

 bo  Polskiej , a nawet tej  Kalego ,

Przez Sienkiewicza opisaną-

uniwersalną ,i najbardziej trafną,

 i jakże dobrze do charakterów naszych niestałych dobraną ,

 bo  i nawet  Bonapartemu  ta filozofia przyświecała ,

choć nie była zdefiniowana , lecz  od wieków się nią posługujemy,

 a nawet od zarania .

I nawet filozofia tu przytoczona ma swoje granice,

 których nawet my nie przekroczymy ,

 w rozwiązłości naszej wielkiej ,

 wszelkiej ,  i uniwersalnej –

  Boga nie obrazimy ,

 Mesjaszami się mianując .

 

 

A jeśli już chcemy porównać nasz cud zmartwychwstania,

do Jego Cudu,

 to przypomnieć nam wszystkim muszę -

że Jego śmierć  trwała zaledwie dni  trzy ,

 zaś nasza - lat  123 .

A zatem nie idźmy  za jego przykładem Boskim ,

 bo to się dla nas nie godzi .

Bo nie cud zmartwychwstania ,

 lecz  szabla pobłogosławiona przez Boga ,

 wolność nam dała , i nas oswobodziła .

I jak będzie trzeba,  w przyszłości oswobodzi .

I za Bożą pomocą , kraj nasz nie zginie ,

kiedy my żyjemy-  póki my żyjemy .

Bo i naszym potomnym,

 jak szablą władać -powiemy ,

a nawet   pokażemy ,

 i oni z nas będą brać przykład ,

i tylko z nas , swoich przodków ,

 powinni brać przykład .

Tylko z nas , tylko z nas , i naszych przodków ,

tylko z Polaków , i polskiej historii ,

 bogatej i chwalebnej - brać przykład ,

I  bitew , i wojen wygranych ,

i czynów chwalebnych i heroicznych -

brać przykład .

I  z Orła Białego i Białoczerwonej ,

która nad wszystkimi zwycięstwami powiewała ,

 i do wszystkich  wojen hufce prowadziła -

brać przykład .

 Tylko z nich ,

 tylko z nas ,

 tylko z nich .

 

I  Napoleon młodszym o kilka  wieków   jest człekiem,

 od  naszego narodu wielkiego ,  Piastowskiego i  Królewskiego .

 I obserwując nasze podobne dzieje tragiczne –

to nie my z niego,  lecz  to on z nas brał chyba  przykład,

swojej tragedii , którą dzielnie z nami się dzielił.

 

I chyba Wybicki się pomylił, w słowach swego utworu ,

Lub za szybko, przed porażkami Jego,  utwór swój napisał .

A może po prostu o nich nie wiedział,

ich  nie przewidział,

 lub  o nich nie słyszał .

I  nie trafną  do naśladowania , dał nam osobę,

  w czynach , wyborach, i życiu tragiczną,

i ostatecznie przegraną ,

brutalną i oschłą- nie romantyczną i nie  liryczną –

  a cóż  to za przykład ?

 – a cóż to nie miał wyboru?

Józek - nie miałeś wyboru ?

Coś nam dał za przykład?

 

Polacy nie gęsi i swój język mają ,

 jak  Rej napisał –

 drogę do Polskości ,

Polskiej mowy i polskiego myślenia pokazując .

Nam – Polakom -  tym maluczkim i tym wielkim ,

 choć  mniej  rozumnym i mniej świadomym -  wówczas,

dał do zrozumienia , żeśmy pełną gębą Polakami.

A może my jednak gęsi ,

 i swych bohaterów nie mamy ,

swych zwycięzców ,swych Orłów i Sokołów ,

ze szponami ostrymi .

  Tylko jak gęsi -  łapy z palcami , połączone błonami ,

do pływania służące, i dzioby płaskie ,

 sprawdzające się nie w bitwie krwawej  ,

tylko na łące .

Dlatego bohatera godnego naśladowania,

 z którego przykład brać będziemy,

 na obczyźnie szukać musimy?

 bo w Polsce nie znajdziemy?

 Bo inaczej zginiemy ?

 

 

 

   Bo jeśli tragizm,  niewola , upadek  i cierpienie,

miały by być mottem naszym - naszym Credo - 

   godnym  do naśladowania ,

 i walki i  zrywy bohaterskie ,

 i końce ich  tragiczne,  z faktem tym związane ,

a następnie w legendach , pieśniach i hymnach opiewane,

 jako wielkie - aczkolwiek tragiczne -  lecz jednak wielkie ,

jednak jako  zwycięstwa -  fałszywie  przedstawiane.

To uważam , że lepszym  przykładem do naśladowania,  

i bardziej dosadnym , bardziej bohaterskim ,bardziej  tragicznym,

bardziej  heroicznym,  trochę lirycznym  , 

a nawet zwycięskim  -

  bo tak dla naszych ambicji,

wyżej wspomnianych  przystaje,  i tak chyba  wypada ,

byłyby –

 i tu mamy wybór ;

Termopile,

 Powstanie w Getcie Warszawskim,

 albo Masada.

 

I powiadam wam szczerze  , że Bonaparte to fałszywy  jest  przykład

 

Bo dokąd Bonaparte nas może doprowadzić  

Do Borodiny , gdzie nie wiadomo , czy wygrał , czy przegrał ,

 ale wojsk naszych i swoich mnóstwo wytracił,

 i co ?

 tylko zremisował?

 i dlatego się wycofał bo zremisował?

 i na dogrywkę się nie połakomił?

 bo wiedział ,że nie wygra?

 bo remis go satysfakcjonował?

 I za wygraną , remis przyjął ,

podobnie jak my swoje przegrane ,

 i pod Drezno nasze wojska poprowadził ,

 i tam , końca swej potęgi dokonał,

 i to jest ten przykład ,

 z którego my , Polacy mamy brać przykład ?

 z którego czerpać natchnienie mamy?

 a który przykład w hymnie śpiewamy ?

 który - który wybrany ?,

 ten remis wygrany ?

  Bo byłe też inne przykłady –

Mniej chwalebne

 upadek , niewola , i wygnanie , i zesłanie .

 I co – oni - jego rodacy go wygnali za nieudacznictwo ,

 a my Polacy dobrodusznie za to samo przygarniamy .

 Jego przykład nam dany , w hymnie naszym śpiewamy?

 Jego przykład powiedzcie sami ,

przez pryzmat jego dziejów tragicznych ,

jego przykład –

 czy to dobry dla nas przykład ?

 Wszak ciągle w hymnie naszym choć pięknym,

 to co chełpimy , do czego nawołujemy ,

 do czego się zwracamy – czym jest?

 Co przywołujemy?

 Co? , co przywołujemy?

 czy nie aby , jego dzieje tragiczne ,

 które myśmy na zwycięstwa przekuli ,

podobnie jak nasze rodzime,

 które przed jego nastąpiły.

 I co?

 jeszcze się nam nie odmieniło? ,

 dalej przegrane  są zwycięstwami ? ,

jeszcze się nam nie znudziło ?,

 i popaprańca za wzór zwycięstwa żeśmy obrali ,

na to żeśmy zasłużyli?

 tacy jesteśmy mali?

 czy tacy fałszywie skromni?

 czy tacy?

 choć nie wiem wobec czego ,

 tacy , tacy pokorni ?

 czy tacy, jak zawsze-

 przed i po …. ,

 i słowa tego nie wymienię ,

bo wszystkim jest znane .

I widzę , że nie ma sprzeciwu , nie ma weto ,

 i widzę , że jest uznane ,

i jeszcze raz powtórzyć wszystkim muszę ,

bo innego wyjścia nie mam ,

 Bonaparte w hymnie naszym , to nawet nie afront –

to zwykła ściema .  

I pozbądźmy się Napoleona Bonapartego ,

 i choć Cesarza- dla niektórych wielkiego  -

Pozbądźmy się nieudacznika i przegranego ,

  z naszego Hymnu ,

 Hymnu Polskiego                                                     

 

                                                             HENRYK  JAN   ŁYSZCZEK

A oto jeszcze moja  dygresja mała ,

Choć tak naprawdę to nie dygresja ,

A może dygresja .

Bo oto dowiedziałem się niedawno,

Z ekranu szklanego , programu naukowego ,

Co potwierdza , moje - jego postrzeganie ,

 że Napoleon , nie był -  i nie mógł być  wielki,

 bo był mały, bo bardzo mała -  maleńka ,

  męskość jego była , która  jeszcze mniejszym,

 niż był  -  go czyniła - i sprawa to powszechnie znana ,

 we Francji, ojczyźnie jego  ,a to wszystko zmienia ,

nie wybaczę mu tej małości , a nam ,

tej sztucznej jego wielkości , ani Wybickiemu Józkowi ,

że z człeka małego , i członków  jego , też małych , maleńkich ,

zrobił wielkiego ,a inni powielili kłamstwo i ściemę ,

i te wszystkie małości jego inne , nazwali, wdziękami   ,

i samcem alfa go nazwali – a nawet zrobili,

 bo że wielki jest niezmiernie , mu wmówili .

lecz dzisiaj chyba tego żałują , i wyrzuty sumienia mają ,

bo się kalają przed swoim narodem , i wszem i wobec to ogłaszają ,

by w przyszłości już nie popełnić błędu takiego ,

 by nie zrobić więcej  sztucznie , z małego wielkiego .

A co na to ja , ja Polak – ja – patriota ,  Samcem alfa ?on ?

 ha ha ha , z takim małym , znaczy męskością tak małą ? .

A i nawet jego żony , i kochanki liczne ,swoich innych samców ,

 na boku miały, a nawet Pani Walewska , w tej sztuce , nie odstawała ,

bo swoje potrzeby kobiece miała , choć jak napisałem ,

do końca wierna mu była , lecz widocznie duchem jedynie ,

 

i dlaczego duchem tylko ? – wybaczcie , nie będę orzekał tutaj ,

 czyja to wina   .

I w tym miejscu z dygresji, wracam do tematu naszego,

Do utworu mojego, w którym niby ja tylko ,

 postrzegam Bonapartego , jako małego , bardzo małego .

No bo jak go postrzegać mam – jako wielkiego,

 choć małym był i miał małego  - znaczy tego ,

 Napoleonka drugiego, dla którego kochanek tłum trzymał ,

A po co pytam ?, by go upokorzyć ? , ależ skąd –

 kompleksów małości swej żadnych nie miał ,

ale to nie do niego lecz do nas , pretensję mam wielką ,

do nas Polaków ,niby narodu wielkiego ,i co z tego,

co z tego , skoro żeśmy w małość popadli,

i z Napoleona małego , z jego atrybucikiem męskim, maleńkim,

wstawiając ich razem, do hymnu naszego Polskiego , hymnu  wielkiego –

Napoleona małego, niezasłużenie dla niego , uczyniliśmy wielkiego .

Wszak wielkim tylko od czasu do czasu bywał , a nie był –

I o Napoleonie w tej chwili mówię , nie o jego atrybucie męskim –

 bo ten – czy porażka bitewna , czy zwycięstwo wielkie ,

czy kochanka namiętna – zawsze był mały ,

i to moi drodzy , przeważa szalę – małość jego małego ,

by go nawet nie wyrzucić , tylko wy… , wy.. ,

 wywalić z hukiem , z hymnu polskiego .

No teraz mam czyste sumienie bo wszystko wiecie ,

Wszak wiedza ta mocno dla Francuzów wstydliwa ,

 mocno ukrywana była , tylko znów , Polska wspaniała ,

 okazała się , wspaniałomyślna i  litościwa ,

 a dla siebie niesprawiedliwa , no a  może ,

właśnie sprawiedliwa , bo się przez to ,

jak wcześniej wspomniałem – masochizowała ,

bo tego małego , ze swoim maleńkim ,

biorąc do hymnu polskiego , pokazała nam, i pokazuje nadal ,

że były czasy ciemne dla nas , że też jak on ,

jak on Bonaparte -  była mała ,

 choć on zawsze nim ,z nim  był mały,

 a ona -Polska nasza , tylko czasami , i to z przerwami ,

 bo zrywy miała wielkie , i krwawe ,

 które już opisałem, o których już wspomniałem  

I na tym kończę swą nie dygresję niedyskretną ,

Ale wcale nie karykaturalną , choć szpetną ,

Ale prawdziwą , choć brutalną może , ale uczciwą .

I wyjście z sytuacji patowej wam podpowiem ,

Jak właściwie docenić cesarza , a nawet przecenić ,

Po wydaleniu go z hymnu polskiego ,

Delikatnie mówiąc .

Jak uświęcić jego małość wielką .

Otóż pomnik postawimy mu wielki ,

choć nie zasłużony,  bo wielki ,

większy nawet dużo bardziej ,

niż on mały, i czyny jego wielkie ,

aczkolwiek tragiczne przeważnie,

 ale to dla pomnika wielkiego , nie ważne ,

 i jego , i jego penis mały, jego mała męskość .

Myślę , że to zrównoważy , krzywdę jego ,

po wydaleniu z hymnu polskiego ,

a nam godność przywróci i wielkość ,

 wszak nie odmienimy tego , co było złego ,

ale czynem tym sprawimy,

co minęło złego -  już nie wróci .

HENRYK JAN ŁYSZCZEK